ในขณะเดียวกันที่ลำพูนก็มีเมืองชื่อหริภุญไชย ตามตำนานการสร้างเมืองนั้นได้เล่าต่อๆกันว่า
พระนางจามเทวีวงศ์ธิดากษัตริย์เมืองละโว้เสด็จขึ้นครองหริภุณไชยใน  พ.ศ.1310-1311  ครั้งนั้น
พระนางได้พาบริวารข้าราชบริพาร ที่เชียวชาญในศิลปวิทยาการต่างๆ ขึ้นมาด้วย หริภุญไชยจึงได้
รับเอาพุทธศาสนาและศิลปวัฒนธรรมของละโว้ มาใช้ในการพัฒนาจนเจริญเป็นแคว้นใหญ่จวบจน
ประมาณปี พ.ศ.1839 พญามังรายผู้สืบเชื้อสายมาจากปู่เจ้าลาวจกหรือลวจักราช เป็นกษัตริย์แห่ง
ราชวงศ์ลาว ครองเมืองเงินยาง ซึ่งได้แผ่อำนาจครอบคลุมลุ่มแม่น้ำกก และได้สร้างเวียงเชียงราย
ขึ้นเป็นกองบัญชาการซ่องสุมไพร่พล เพื่อยึดครองหริภุญไชย เป็นเมืองศูนย์กลางความเจริญและ
และเป็นชุมทางการค้า

      พญามังรายได้เข้ายึดครองหริภุญไชยแล้วได้ประทับอยู่เพียง 2 ปี ก็ได้ทรงย้ายออกไปสร้าง
เวียงเชียงใหม่ใน  พ.ศ.1839 โดยได้ร่วมกับพระสหายคือ พญางำเมือง และพ่อขุนรามคำแหง ได้
สถาปนา "นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่" ขึ้นมา